Waar ontstaan de eerste bultjes bij hiv en hoe zien ze eruit?

De eerste bultjes bij hiv ontstaan meestal als onderdeel van een vroege huiduitslag tijdens de acute hiv-infectie, doorgaans 2 tot 4 weken na de besmetting. Ze zitten vaak op de romp, in het gezicht of op de handpalmen en zien er meestal uit als een roodachtige, vlakke uitslag met kleine bultjes.

De uitslag jeukt meestal nauwelijks en verdwijnt doorgaans binnen 1 tot 2 weken vanzelf. Hiv-huiduitslag alleen bewijst geen hiv: veel virusinfecties, allergieën en andere huidaandoeningen zien er vergelijkbaar uit. De enige manier om zeker te weten of je hiv hebt, is een hiv-test.

Waar ontstaan de eerste bultjes bij hiv?

De eerste bultjes bij hiv ontstaan vaak op de romp, in het gezicht of op de handpalmen. In de vroege fase kan huiduitslag ook op andere delen van het lichaam voorkomen.

Bij sommige mensen ontstaan de bultjes samen met gezwollen lymfeklieren in de hals, oksels of liezen. De klachten kunnen bestaan uit vlekjes en bultjes op de huid, soms samen met koorts, vermoeidheid, hoofdpijn, spierpijn, keelpijn of diarree.

Hoe zien de eerste bultjes eruit?

Hiv-huiduitslag verschijnt meestal als een roodachtige, vlakke uitslag met kleine bultjes. De bultjes kunnen op vlekjes lijken en zijn meestal niet groot of duidelijk met pus gevuld.

De uitslag jeukt meestal nauwelijks. Dat verschilt van sommige andere huidaandoeningen waarbij hevige jeuk, blaasjes, schilfering of pus op de voorgrond staan.

In de vroege fase kunnen kleine bultjes soms worden beschreven als huiduitslag. Niet iedereen krijgt dezelfde huidafwijkingen en niet iedereen krijgt überhaupt huiduitslag.

Wanneer ontstaan de bultjes?

De eerste klachten komen meestal binnen 2 tot 4 weken. Eén tot zes weken nadat je hiv oploopt kun je de eerste klachten krijgen.

Als hiv je lichaam is binnengedrongen, gaat het virus zich vermenigvuldigen tot enkele miljoenen virusdeeltjes per milliliter bloed. Deze fase wordt de ‘acute infectie’ genoemd.

Je afweersysteem herkent dat er een indringer is en gaat het gevecht aan. Sommige mensen merken hier helemaal niks van. Maar meestal zul je last krijgen van verschijnselen zoals koorts, diarree, vermoeidheid en huiduitslag.

Vanwege de hoge hoeveelheid virus in je bloed is het risico op overdracht in deze fase heel groot. Vaak denken mensen in deze fase niet aan hiv omdat de verschijnselen lijken op een normale griep.

Welke klachten kunnen tegelijk met de bultjes ontstaan?

Meer dan de helft van de mensen krijgt 1 of meer klachten in de eerste fase. Je kunt dit merken aan griepklachten, zoals koorts, spierpijn, moeheid, hoofdpijn en keelpijn.

Andere mogelijke klachten zijn diarree, nachtzweten, gebrek aan eetlust, gewichtsverlies en gezwollen lymfeklieren. De lymfeklieren kunnen dikker worden in de liezen, oksels of hals.

De eerste symptomen van hiv zijn koorts, meestal vergezeld van andere milde symptomen zoals vermoeidheid, gezwollen lymfeklieren en keelpijn. In dit stadium circuleert het virus in de bloedbaan en begint het zich in grote aantallen te vermenigvuldigen.

Huiduitslag kan in de vroege of late stadia van hiv voorkomen. In sommige gevallen kan de huiduitslag eruitzien als jeukende, roze puistjes.

• koorts;
• vermoeidheid;
• hoofdpijn;
• spierpijn;
• keelpijn;
• diarree;
• nachtzweten;
• gezollen lymfeklieren;
• vlekjes en bultjes op de huid.

Verdwijnen de eerste bultjes vanzelf?

De klachten gaan vanzelf weer over, meestal binnen een paar weken. De huiduitslag verdwijnt doorgaans binnen 1 tot 2 weken vanzelf.

Ook als de bultjes en andere klachten verdwijnen, betekent dat niet dat hiv verdwenen is. Na deze eerste fase kan iemand meerdere jaren bijna geen klachten hebben, terwijl het virus nog steeds aanwezig is.

Even lijkt het alsof je lijf de strijd tegen hiv wint: de indringer wordt door je afweersysteem teruggedrongen en de hoeveelheid virus in je bloed neemt af. Toch gaat hiv nog steeds tekeer in je lijf en valt het de zogeheten CD4-cellen aan.

Kunnen jeukende bultjes ook bij hiv voorkomen?

Naast de vroege, meestal weinig jeukende huiduitslag bestaat er ook een langdurige, sterk jeukende huiduitslag die bij hiv kan voorkomen. Daarbij zien we wijdverspreid op de romp en ledematen meerdere opengekrabde rode bultjes.

Het gezicht is minder vaak aangedaan. De slijmvliezen van mond, neus, ogen en geslachtsdelen, de handpalmen en de ruimten tussen de vingers zijn meestal gespaard.

Door de hevige jeukklachten komen vele patiënten in psychosociale problemen terecht. De jeukende pukkelige huiduitslag kent soms een langdurig beloop en blijkt moeilijk behandelbaar te zijn.

Andere mogelijke oorzaken van jeukende bultjes

De diagnose jeukende bultjes bij hiv is eigenlijk een diagnose van uitsluiting, wanneer alle andere oorzaken zijn uitgesloten. Er bestaan vele andere, ook jeukende aandoeningen, die vaak worden verward met de jeukende bultjes bij hiv.

• folliculitis, een haarwortelontsteking die door bacteriën of schimmels kan worden veroorzaakt;
• eosinofiele folliculitis;
• infecties met andere bacteriën zoals Pseudomonas en gram-negatieve staven;
• herpes-simplexvirusinfecties;
• schurft;
• een huidinfectie met Demodex-mijten;
• insectenbeten;
• prurigo nodularis;
• geneesmiddelreacties;
• acne.

Het is van belang om eerst aan bovenstaande huidaandoeningen te denken voordat men de diagnose jeukende bultjes bij hiv kan stellen. Meestal wordt ook een huidbiopsie genomen om de diagnose te ondersteunen of te verwerpen.

Welke andere huidproblemen kunnen bij hiv voorkomen?

Verschillende huidverschijnselen kunnen gezien worden bij hiv-infectie, zoals een steeds terugkomende en moeilijk te behandelen koortslip. Ook wratten, seborroïsch eczeem, droogheid van de huid en verergering van bestaande huidziekten als psoriasis worden gezien.

Wanneer de afweer verder verzwakt, kunnen ernstige infecties of zeldzame vormen van kanker ontstaan. Een voorbeeld is het Kaposi-sarcoom, waarbij wijnrode, rode, bruine, roze of paarse vlekken of tumoren op of onder de huid kunnen ontstaan.

Hiv verloopt niet bij iedereen hetzelfde

Als je hiv hebt, hoef je niet altijd klachten te hebben. Sommige mensen krijgen 2 tot 4 weken na mogelijke blootstelling griepachtige klachten, terwijl anderen jarenlang geen merkbare symptomen hebben.

Na de acute fase gaat hiv over in een langere fase die klinische latentie wordt genoemd, waarin er mogelijk helemaal geen duidelijke symptomen zijn. Deze fase kan jaren duren.

Na de infectiefase kan je enkele maanden of jaren, soms meer dan tien jaar, geen klachten hebben. Dat komt omdat het lichaam probeert de hiv-infectie onder controle te houden.

Het virus verspreidt zich ondertussen verder in je lichaam. Je afweersysteem wordt zwakker en zwakker. Je krijgt infecties waar je normaal weinig last van hebt.

Wat gebeurt er zonder behandeling?

Je CD4-cellen vormen je afweer. Ze rekenen af met virussen en andere ziekteverwekkers. Iemand die gezond is, heeft tussen de 500 en 1500 CD4-cellen per milliliter bloed.

Als hiv niet wordt behandeld, daalt de hoeveelheid CD4-cellen langzaamaan tot onder de 350. Bij sommige mensen gebeurt dit al binnen enkele maanden, bij anderen duurt het soms jaren.

Zakt je afweer tot 200 cellen of minder en krijg je last van bijvoorbeeld longziekten, huidkanker, herpesinfecties, schimmelinfecties of chronische diarree, dan wordt de diagnose aids gesteld.

Aids is het meest gevorderde stadium van een hiv-infectie, waarbij het immuunsysteem ernstig is aangetast. Dit stadium komt tegenwoordig zelden voor in landen waar hiv-behandeling op grote schaal beschikbaar is, omdat effectieve therapie verdere ontwikkeling voorkomt.

Mogelijke klachten in deze fase zijn snel gewichtsverlies, terugkerende koorts of nachtelijk zweten, extreme vermoeidheid, aanhoudende diarree, zweren in de mond, anus of geslachtsdelen, longontsteking en andere opportunistische infecties.

Een huiduitslag is geen bewijs voor hiv

Hiv-symptomen verschillen sterk van persoon tot persoon. Sommige mensen krijgen 2 tot 4 weken na mogelijke blootstelling griepachtige klachten. Anderen hebben jarenlang geen merkbare symptomen.

Uitslag alleen bewijst geen hiv: veel virusinfecties en allergieën zien er vergelijkbaar uit. Ook huidaandoeningen zoals acne, schurft, folliculitis, eczeem en insectenbeten kunnen bultjes veroorzaken.

De meeste griepachtige ziekten zijn geen hiv. Aanhoudende of ongebruikelijke symptomen in de context van een recente blootstelling moeten wel worden besproken met een zorgverlener.

Wanneer is een hiv-test nodig?

Testen is de enige manier om je hiv-status te weten te komen. Heb je klachten die kunnen komen door hiv, of heb je onbeschermde seks gehad met een partner van wie je de hiv-status niet kent, laat je dan testen.

• Je hebt onbeschermde vaginale, anale of orale seks gehad.
• Je hebt injectiespullen gedeeld met iemand anders.
• Je bent slachtoffer geweest van seksueel geweld.
• Bij een huidige of recente partner is hiv vastgesteld.
• Je hebt bultjes, koorts of andere klachten na een mogelijke recente blootstelling.
• Je laat je regelmatig testen als onderdeel van seksuele gezondheidszorg.

Heb je klachten die kunnen komen door hiv? Dan kun je meteen testen. Als er geen hiv wordt gevonden, krijg je 3 maanden later weer een hiv-test.

Heb je geen klachten? Dan kun je testen 4 weken na de laatste keer seks zonder condoom. Als er geen hiv wordt gevonden, krijg je 3 maanden na de seks weer een hiv-test.

De windowperiode voor zelftests op basis van antilichamen is 21 tot 84 dagen na mogelijke blootstelling. Te vroeg testen kan een vals-negatief resultaat opleveren omdat er nog geen antilichamen zijn aangemaakt.

Wat als de eerste test negatief is?

Een niet-reactieve zelftest betekent dat er op het moment van testen geen hiv-antilichamen zijn aangetroffen. Het duurt echter even voordat antilichamen zich ontwikkelen na blootstelling.

Als je symptomen hebt die op hiv kunnen wijzen en je bent in de afgelopen drie maanden mogelijk blootgesteld, doe dan na 84 dagen, oftewel 12 weken, na de mogelijke blootstelling een nieuwe test om zekerheid te krijgen.

Overweeg laboratoriumonderzoek via een zorgverlener, die hiv eerder kan opsporen dan zelftests op basis van antilichamen. Twijfel je of je je al kunt laten testen? Bespreek dit dan met je huisarts of de GGD.

Wat moet je doen na een mogelijk risico?

Bel na een mogelijke besmetting, bijvoorbeeld na onveilige seks met iemand met hiv, meteen je arts of de GGD. Met een arts kan worden besproken of een PEP-behandeling zinvol is.

PEP is een noodbehandeling met hiv-remmers die de kans op hiv verkleint. Je moet zo snel mogelijk met deze kuur beginnen, in elk geval binnen 72 uur na het risico, en liefst binnen 24 uur.

Hoe worden hiv en huiduitslag behandeld?

Je kunt niet genezen van hiv. Je kunt wel medicijnen krijgen die het virus remmen, oftewel hiv-remmers. Er zijn nog geen medicijnen die het virus kunnen doden.

Elke persoon met hiv komt in aanmerking voor antiretrovirale therapie. Meestal moet je elke dag een tablet innemen. Er bestaat ook medicatie om in te spuiten.

Als je hiv-remmers slikt, zit er steeds minder virus in je bloed. Hiv-remmers zorgen ervoor dat je geen aids krijgt en helpen het aantal witte bloedcellen en de werking van je afweersysteem op peil te houden.

In de praktijk blijkt dat de jeukende huiduitslag meestal vanzelf vermindert wanneer patiënten goed worden ingesteld op een hiv-behandeling. Er blijkt een relatie te bestaan tussen de ernst van de jeuk, de viral load en de CD4-telling in het bloed.

Lokale corticosteroïden kunnen op de jeukende bultjes worden aangebracht. Wanneer de uitslag te uitgebreid is, zijn lokale middelen niet meer praktisch in gebruik.

Zowel UVB- als badPUVA-therapie kunnen worden ingezet als zalven alleen niet voldoende werken. Sommige sederende typen antihistaminica kunnen de jeuk verminderen en voor een betere nachtrust zorgen.

Gebruik dagelijks meermalen een invettende of verkoelende zalf om de jeuk te helpen onderdrukken. Bespreek een aanhoudende of uitgebreide huiduitslag met een arts, omdat de oorzaak niet betrouwbaar aan het uiterlijk kan worden vastgesteld.

Behandeling voorkomt verdere schade

Vandaag de dag wordt bij een hiv-diagnose direct met medicatie gestart. Hoe eerder je met de behandeling begint, hoe beter voor je gezondheid.

Het is belangrijk dat je de hiv-remmers de rest van je leven, ononderbroken en juist inneemt. Als je de medicatie elke dag en juist inneemt, kun je langer en gezonder leven en verklein je de kans om hiv door te geven bij seks.

Als je elke dag hiv-remmers slikt en je arts bij bloedonderzoek geen hiv meer in je bloed ziet, kun je hiv niet meer doorgeven aan je sekspartners. Dit staat bekend als N = N: Niet meetbaar = Niet overdraagbaar, of U = U: Undetectable = Untransmittable.

Ook als de diagnose aids is gesteld, kun je met hiv-medicatie starten en kan je afweer weer opgebouwd worden. Wel is het zo dat je lijf dan al behoorlijk wat schade heeft opgelopen, en daarvan kun je de rest van je leven behoorlijk last behouden.

Waar kun je terecht voor een test?

Je weet of je hiv hebt door een hiv-test te doen. Ga voor een test naar je huisarts of de GGD. Je krijgt dan bloedonderzoek.

Een hiv-test kan ook bij een soa-kliniek, een ziekenhuis of een gespecialiseerd testcentrum worden uitgevoerd. De test kan anoniem gebeuren.

Als je hiv hebt, laat je dan ook testen op andere soa’s. Je kunt tegelijk ook andere soa’s hebben, bijvoorbeeld syfilis of hepatitis B.

Gebruik condooms zolang je wacht op het resultaat van je test. Condooms beschermen goed tegen hiv en andere soa’s wanneer je ze altijd goed gebruikt.

Hoe voorkom je hiv?

Je kunt jezelf beschermen tegen hiv door een condoom te gebruiken tijdens de seks. Condooms beschermen goed tegen een infectie met hiv via seks.

PrEP is een pil die hiv voorkomt. Je neemt deze pil in vóór er een risico op overdracht is. PrEP beschermt tegen hiv, niet tegen andere soa’s, dus condooms blijven nuttig.

PEP neem je nadat je risico hebt gelopen. Dit werkt alleen kort na blootstelling. Start zo snel mogelijk met PEP: binnen 72 uur, liefst binnen 24 uur.

Gebruik altijd steriel materiaal en deel het niet met anderen als je drugs gebruikt. Hiv kan via besmette naalden of spuiten worden overgedragen.

Als je zwanger bent, kan hiv tijdens de zwangerschap, bevalling of borstvoeding aan het kind worden doorgegeven. Met goede begeleiding is de kans op overdracht naar de baby heel klein.

tags: #waar #komen #de #eerste #bultjes #het