Middel tegen blaarziekte: behandeling, wondverzorging en wanneer medische hulp nodig is

Een blaarziekte is een zeldzame auto-immuunziekte waarbij antistoffen onderdelen van de huid of slijmvliezen aanvallen, waardoor blaren, erosies en korsten ontstaan. De behandeling bestaat meestal uit middelen die de ontsteking en de afweerreactie onderdrukken, zoals sterke corticosteroïden, prednison of prednisolon, en soms aanvullende afweeronderdrukkende medicijnen of antibiotica met een ontstekingsremmende werking.

De juiste behandeling hangt af van het type blaarziekte, de ernst, de hoeveelheid aangedane huid en de betrokkenheid van slijmvliezen. Bij een vermoeden van pemfigoïd of pemphigus is onderzoek door een dermatoloog nodig, omdat uitgebreide blaarvorming kan leiden tot vochtverlies, infecties, pijn, voedingsproblemen en andere ernstige complicaties.

Wat is een blaarziekte?

Er bestaan huidziekten waarbij er zomaar opeens blaren kunnen ontstaan. Deze ziekten zijn zeldzaam. Het is niet bekend waarom ze ontstaan. De twee meest bekende vormen van blaarziekten zijn bulleus pemphigoïd, ook wel parapemphigus genoemd, en pemphigus.

In het Nederlands wordt het ook wel met een f geschreven: pemfigoid en pemfigus. Beide blaarziekten komen vooral op oudere leeftijd voor. Pemphigus wordt soms ook op jongere leeftijd gezien, bulleus pemphigoïd zelden.

Blaarziekten zijn auto-immuunziekten waarbij antistoffen in het bloed voorkomen die bepaalde plakeiwitten in de huid aanvallen. De voornaamste kenmerken van verworven blaarziekten zijn spontane blaarvorming, erosies en korsten en pijnlijke erosies op slijmvliezen.

Pemphigus en bulleus pemphigoïd zijn ziekten waarbij blaren op de huid en slijmvliezen ontstaan. Het zijn heel zeldzame auto-immuunziekten die plotseling kunnen ontstaan zonder duidelijke aanleiding.

Bij auto-immuunziekten valt het afweersysteem onderdelen van het eigen lichaam aan. In het geval van pemphigus en bulleus pemphigoïd worden door het lichaam antistoffen gevormd die gericht zijn tegen bepaalde bestanddelen van de huid, waardoor blaren ontstaan.

Bij bulleus pemphigoïd zijn de blaren stevig en blijven lang heel. Bij pemphigus zijn de blaren slap en gaan snel kapot. Pemphigus is moeilijker te behandelen dan bulleus pemphigoïd, er zijn hogere doses medicijnen voor nodig.

Welke vormen van blaarziekte bestaan er?

Er zijn verschillende subtypes, zoals bulleus pemphigoïd, pemphigoïd gestationis, cicatricieel pemphigoïd of mucous membrane pemphigoïd, pemphigus vulgaris, pemphigus foliaceus, lineaire IgA dermatose en dermatitis herpetiformis.

Bulleus pemphigoïd

Wat is pemfigoïd? Pemfigoïd, voorheen bulleus pemphigoïd of parapemphigus genoemd, is een zeldzame ziekte van de huid en slijmvliezen.

Pemfigoïd is een auto-immuunziekte die vooral voorkomt bij mensen boven 60 jaar. Bulleus pemphigoïd is een blaarziekte, die vooral bij mensen ouder dan 60 jaar voorkomt.

Pemphigus vulgaris

Bij pemphigus vulgaris ontstaan er meestal eerst blaren of oppervlakkige wondjes, erosies genoemd, in de mond en later ook blaren op het lichaam.

Pemphigus foliaceus

Bij pemphigus foliaceus worden de blaren of erosies en korsten alleen op de huid gezien, vooral op de borst en rug en in het gezicht.

Cicatricieel of slijmvliespemphigoïd

Er bestaat ook een vorm van pemphigoïd met voornamelijk verschijnselen op de slijmvliezen van de ogen, de mond en de geslachtsdelen. Deze vorm wordt slijmvlies pemphigoïd of cicatricieel pemphigoïd genoemd.

Deze vorm is moeilijker te behandelen en laat soms littekens na. De littekens kunnen leiden tot blindheid als de ogen zijn aangedaan en tot vernauwingen van de slokdarm of van de geslachtsdelen als deze organen zijn aangetast.

Hoe ontstaat een blaarziekte?

Normaal gesproken beschermt het afweersysteem het lichaam tegen bedreigende indringers van buitenaf, zoals bacteriën of virussen. Deze indringers worden door het lichaam herkend.

Als reactie worden door het immuunsysteem antistoffen aangemaakt tegen deze indringers, om ze te vernietigen. Wanneer het immuunsysteem delen van het eigen lichaam aanvalt in plaats van indringers van buitenaf, is sprake van een auto-immuunziekte.

Bij pemfigoïd worden antistoffen aangemaakt tegen bepaalde eiwitten die de bovenste huidlaag, de opperhuid, verbinden met de onderste huidlaag, de lederhuid. Deze antistoffen zorgen voor een ontstekingsreactie.

Hierdoor wordt de hechting tussen de bovenste en onderste huidlaag slechter. Er kan dan een stevige, gespannen blaar ontstaan.

Bij pemphigus worden de antistoffen gevormd tegen onderdelen van de opperhuid zelf. Het niveau van blaarvorming ligt hoger in de huid, dus ontstaan er dunnere blaardaken.

Bij bulleus pemphigoïd worden de antistoffen gevormd tegen de eiwitten waarmee de bovenste huidlaag, de opperhuid, vast zit aan de onderste huidlaag, de lederhuid. De antistoffen veroorzaken een ontsteking, en door de ontsteking gaat de huid los zitten.

De hele opperhuid laat in zijn geheel los, er ontstaat een stevig blaardak. De antistoffen kunnen met een speciale kleuring, immunofluorescentie genaamd, zichtbaar worden gemaakt in de huid.

Waardoor deze auto-immuunreactie ontstaat, is niet bekend. Waarschijnlijk speelt bij het ontstaan ervan de veroudering van het immuunsysteem een belangrijke rol.

Mogelijk kan pemfigoïd worden ‘uitgelokt’ door bepaalde medicijnen, zoals plastabletten, antibiotica of antipsychotica. Het is mogelijk dat bepaalde medicijnen zoals antibiotica, bloeddrukverlagende middelen en antipsychotica de blaarvorming uitlokken.

Bij bulleus pemphigoïd wordt de blaarvorming soms veroorzaakt door een geneesmiddel. Dat kan een geneesmiddel zijn dat net gestart is, maar ook een die al langer loopt.

Bij pemphigus kunnen de antistoffen soms ontstaan ten gevolge van een bloedziekte, een lymfoom. Dit is gelukkig heel erg zeldzaam.

Bij een bepaalde vorm van pemphigus die alleen in Zuid-Amerika voorkomt, is een infectie de vermoedelijke oorzaak. Heel zelden kunnen ook kwaadaardige tumoren een bepaalde vorm van pemphigus, paraneoplastische pemphigus, uitlokken.

Pemfigoïd is niet overdraagbaar, niet besmettelijk en niet kwaadaardig. Deze ziekten zijn niet besmettelijk, niet erfelijk en ook niet kwaadaardig.

Symptomen van een blaarziekte

Mensen met pemfigoïd hebben vaak in het begin jeukende rode plekken op de huid. Deze plekken kunnen eruitzien als eczeem of urticaria, netelroos.

Meestal beginnen de klachten met jeuk en eczeem en galbultachtige plekken op de huid. De jeuk en eczeemplekken kunnen al maanden bestaan, voordat de blaren ontstaan.

Bij sommigen blijft het bij deze klachten, maar vaak ontstaan na een paar weken tot maanden gespannen blaren op de huid. De stevige blaren ontstaan vaak op rode huid en breken niet snel.

De inhoud van de blaren kan bestaan uit helder of geel vocht, of er kan sprake zijn van rode bloedblaren. Het hele lichaam kan aangedaan zijn door pemfigoïd.

Het kan echter ook voorkomen op bepaalde gedeelten van het lichaam, bijvoorbeeld de armen en benen. De huid herstelt zonder littekens, maar er kunnen donkere verkleuringen van de huid achterblijven na het genezen van de blaren.

Bij bulleus pemphigoïd ontstaan er eerst rode jeukende plekken, later komen hier blaren op. Het zijn meestal stevige blaren. Ze komen over het hele lichaam voor.

Ongeveer één op de vijf patiënten met pemfigoïd heeft echter alleen jeuk en rode bulten, waarbij nooit blaren ontstaan. Een blaarziekte is daarom niet altijd direct herkenbaar aan zichtbare blaren.

Klachten bij pemphigus

Bij pemphigus ontstaan blaren in de opperhuid en bij bulleus pemphigoïd onder de opperhuid. In het algemeen verloopt pemphigus ernstiger.

Bij pemphigus ontstaan ook rode plekken, met daarop oppervlakkige ontvellingen en slappe blaren. De huid lijkt hier en daar niet goed vast te zitten, bij wrijven kunnen er blaren ontstaan.

Soms zijn er helemaal geen blaren te zien maar alleen ontvellingen, oppervlakkige wondjes. Deze wondjes kunnen ook voorkomen op de lippen en in de mondholte.

Bij de gewone vorm van pemphigus, pemphigus vulgaris, begint het vaak eerst in de mond en pas later op het lichaam. Bij pemphigus foliaceus komen alleen oppervlakkige ontvellingen of blaren op het lichaam voor, vaak op de borst en op de rug, soms in het gezicht.

Een andere variant is pemphigus vegetans, waarbij dikke korsten ontstaan op de blaarbodems.

Klachten aan slijmvliezen

Blaren op de slijmvliezen, in de mond of neus, kunnen ook voorkomen. Vaak ontstaan wondjes, erosies, of korstjes doordat deze blaren in de mond of neus wel snel breken.

Door blaren of wondjes in de mond kan het pijnlijk zijn om te eten. Zo kun je eventueel gewicht verliezen.

Bij ongeveer 25% van de patiënten heeft de ziekte ook de slijmvliezen aangetast, meestal in de mond. Een bijzondere vorm van pemphigoïd is het slijmvliespemphigoïd, ook cicatricieel pemphigoïd genoemd.

Hierbij zijn alleen de slijmvliezen aangetast, voornamelijk van mond, ogen en geslachtsdelen. Deze variant kan littekens achterlaten.

Afhankelijk van de plek van de aandoening, kan dit tot blindheid, vernauwing van de slokdarm of vernauwing van de geslachtsdelen leiden.

Zijn blaarziekten gevaarlijk?

Ja, dit zijn serieuze ziekten. Als de huid er over een groot gedeelte afgaat door de blaarvorming, dan ontstaat dezelfde situatie als bij een brandwondenpatiënt.

De beschadigde huid lekt vocht en eiwit, en bacteriën kunnen gemakkelijk binnen dringen en een bloedvergiftiging veroorzaken. Zonder behandeling kan deze ziekte levensbedreigend zijn, enerzijds door verlies van vocht als de blaren over een groot huidoppervlak ontstaan, anderzijds door bijkomende infecties.

Onbehandeld is pemphigus, zeker bij de uitgebreide vormen, een dodelijke ziekte; de sterftekans is dan zelfs tot 100%. Doodsoorzaken zijn meestal ondervoeding, uitdroging en infectie, zelfs bloedvergiftiging.

Bij uitgebreide of snel toenemende blaren, pijnlijke erosies, koorts, etterende wonden, uitdroging, ernstige mondklachten of problemen met eten en drinken is snelle medische beoordeling nodig.

Hoe wordt de diagnose gesteld?

Pemfigoïd komt relatief weinig voor. Daarom is het vaak niet de eerste ziekte waaraan een arts denkt bij iemand met een huidaandoening.

De rode jeukplekken kunnen bijvoorbeeld lijken op eczeem. Als er nog geen blaren ontstaan, wordt pemfigoïd dan ook vaak niet als zodanig herkend.

Een blaarziekte is gemakkelijk te herkennen als er opeens overal blaren ontstaan. Maar dat is niet altijd het geval, in het begin kunnen er ook alleen maar rode jeukende schilferende plekken ontstaan en dan ziet het er uit als een eczeem of een geneesmiddelenreactie.

Bij pemphigus blijven de blaren niet lang heel en zijn soms niet te zien. Bij een vermoeden van pemfigoïd wordt aanvullend huidonderzoek en bloedonderzoek gedaan.

Dit is om andere huidaandoeningen en andere soorten auto-immuun blaarziekten uit te sluiten. De diagnose kan worden bevestigd door microscopisch onderzoek van een stukje huid dat wordt weggenomen, een biopsie.

Dikwijls worden twee stukjes huid tegelijkertijd weggenomen voor verschillende soorten microscopisch onderzoek. Bij het aanvullende onderzoek van de huid wordt onder plaatselijke verdoving een klein stukje huid afgenomen.

Dit gebeurt met een soort appelboortje van enkele millimeters. Het stukje huid, het weefsel, wordt daarna onder de microscoop onderzocht.

Er moeten twee biopten worden afgenomen, een voor het gewone microscopieonderzoek en een voor het zichtbaar maken van de antistoffen. Daarnaast kan er ook bloedonderzoek worden gedaan.

Met het bloedonderzoek kunnen antistoffen worden aangetoond tegen de huideiwitten. Ook kan de hoeveelheid van deze antistoffen bepaald worden, die meestal de ernst van de aandoening aangeeft.

Bij het bloedonderzoek kunnen antistoffen worden aangetoond, maar de ziekte kan hiermee niet in alle gevallen worden aangetoond. Als door een slijmvliespemphigoïd de ogen aangetast zijn, wordt ook een oogarts betrokken bij de behandeling.

Welke behandeling werkt tegen een blaarziekte?

De behandeling van pemfigoïd is gericht op controle van de jeuk en/of blaren, herstel van de aangedane huid én op de onderdrukking van de activiteit van de antistoffen die door het immuunsysteem worden aangemaakt.

De behandeling is gericht op het onderdrukken van de huid- en slijmvliesafwijkingen. Deze ziekten kunnen door de behandeling niet worden genezen.

In het algemeen worden medicijnen gebruikt die het afweersysteem onderdrukken en daardoor de aanmaak van de antistoffen en het optreden van ontstekingsreacties afremmen.

Voor welke behandeling wordt gekozen, hangt af van hoeveel huid er is aangedaan door pemfigoïd. Na de diagnose kiest uw arts, samen met u en de andere artsen van het team, de beste oplossing voor u.

Uw behandeling kan dus afwijken van de hieronder voorgestelde therapieën. Mogelijke behandelingen zijn crèmes, zalven, mondspoelingen en medicatie.

Sterke corticosteroïdzalf

Het is mogelijk om pemfigoïd te behandelen met sterke corticosteroïdzalf, ook hormoonzalf genoemd. Deze sterke corticosteroïdzalf, clobetasol of Dermovate, wordt over het hele lichaam gesmeerd, behalve in het gezicht: van kaakrand tot de tenen.

Als er weinig blaren zijn, kan de sterke corticosteroïdzalf alleen worden aangebracht op de aangedane delen van de huid. Bij milde vormen van de blaarziekten kan ook met sterk werkende corticosteroïdcrèmes behandeld worden.

Dit wordt op de blaar of op de rode plekken gesmeerd. Met vocht gevulde blaren moeten daarbij eerst leeggeprikt worden, anders bereikt de crème de bodem van de blaar niet.

Een nadeel van langdurig gebruik van sterke corticosteroïdzalf is dat de huid dunner kan worden. Bij langdurig gebruik kan dit leiden tot verdunning van de huid.

Doxycycline, tetracyclines en nicotinamide

Behandeling met corticosteroïdzalf kan gecombineerd worden met antibioticatabletten, bijvoorbeeld doxycycline, met een ontstekingsremmende werking. Deze tabletten kunnen gebruikt worden om de ziekte onder controle te houden.

Bepaalde antibiotica, zoals tetracyclines en erytromycine, zijn soms effectief bij de behandeling van bulleus pemphigoïd. Antibiotica hebben meestal weinig bijwerkingen.

Er zijn antibiotica zoals de tetracyclines, waaronder tetracycline, doxycycline en minocycline, en de macroliden, waaronder erytromycine, claritromycine en azithromycine, die een ontstekingsremmend effect hebben.

Dus los van hun werking tegen bacteriën, beïnvloeden ze ook het afweersysteem. Bij bulleus pemphigoïd lukt het bij sommige patiënten om de ziekte onder controle te krijgen met de combinatie van een antibioticum, tetracycline, en een vitaminepreparaat, nicotinamide.

Bij ernstigere vormen van bulleus pemphigoïd wordt gestart met doxycycline, een antibioticum, in combinatie met nicotinamide, vitamine B3, in plaats van hormooncrème.

Prednison of prednisolon

Als behandeling met corticosteroïdzalf niet voldoende is, moeten prednison-tabletten geslikt worden. Bij een uitgebreide blaarziekte worden corticosteroïden in de vorm van tabletten, prednison of prednisolon, gebruikt.

Prednison onderdrukt het immuunsysteem sterk, maar kan in hoge doseringen meer bijwerkingen geven, zoals verhoogde bloeddruk, gewichtstoename en botontkalking.

Prednison kan ernstige bijwerkingen veroorzaken zoals gewichtstoename, suikerziekte, hoge bloeddruk, infecties en botontkalking. Ook staar kan als bijwerking voorkomen.

Toch valt er vaak niet aan te ontkomen om dit middel te gebruiken. Als het niet gebruikt wordt ontstaan ontvellingen op een groot oppervlak, en dat is gevaarlijker dan de bijwerkingen van prednison.

Vaak wordt prednison gecombineerd met andere medicijnen die het immuunsysteem remmen, zodat de dosering prednison verlaagd kan worden. Omdat corticosteroïden in tabletvorm ernstige bijwerkingen kunnen veroorzaken, worden meestal daarnaast nog andere medicijnen in tabletvorm gegeven.

Andere afweeronderdrukkende medicijnen

Andere middelen die de afweer onderdrukken zijn azathioprine, mycofenolaat mofetil, methotrexaat en cyclofosfamide. Daarnaast heeft uw huidarts de keuze uit cyclofosfamide, methotrexaat, ciclosporine, dapson of tetracycline met nicotinamide.

Deze middelen kunnen worden gebruikt om de dosis corticosteroïden te verlagen. Zo kan de dosis corticosteroïdtabletten zo laag mogelijk gehouden worden, waardoor de kans op bijwerkingen afneemt.

Vanwege de mogelijke bijwerkingen van deze medicijnen is regelmatige bloedcontrole nodig. Vaak moeten deze medicijnen vele jaren worden toegepast en in verband met mogelijke bijwerkingen moeten er regelmatige bloedcontroles worden uitgevoerd.

Middelen die de antistofvorming onderdrukken

Er zijn nieuwe, dure geneesmiddelen die de vorming van antistoffen onderdrukken. Een voorbeeld van zo’n middel is rituximab.

Dit wordt soms toegepast bij pemphigus, als het niet reageert op prednison.

Plasmaferese en extracorporele fotoferese

Wat ongebruikelijke behandelmethodes zijn onder meer plasmaferese en extracorporele fotoferese.

Plasmaferese is een vorm van bloedtransfusie waarbij door uitwisseling van bloed de auto-antistoffen uit het lichaam van de patiënt worden verwijderd. Dit kan gecombineerd worden met prednison.

Bij extracorporele fotoferese worden de witte bloedlichaampjes door middel van lichttherapie, PUVA, buiten het lichaam geïnactiveerd, waarna ze weer worden teruggegeven aan de patiënt.

Behandeling van pemphigus in het ziekenhuis

Patiënten met pemphigus worden in een ziekenhuis opgenomen. Naast behandeling van de ziekte zelf, is een opname noodzakelijk om de vocht- en voedselopname op peil te houden.

Soms is een ziekenhuisopname noodzakelijk, bijvoorbeeld omdat er verpleging nodig is voor veel en ernstig aangedane delen van de huid.

De eerste keus behandeling bij pemphigus is prednisolon, hetzij via de mond of via een infuus. Dit laatste gebeurt indien het slikken bemoeilijkt wordt door wondjes in het mondslijmvlies.

Behandeling van de mond

Voor pemphigus in de mondholte wordt een mondspoeling voorgeschreven, meestal bevattende tetracycline of cyclosporine. De afwijkingen in de mond kunnen tijdens een inwendig voorgeschreven behandeling, bijvoorbeeld een kuur met prednisolon, ook verbeteren.

Een goede mondverzorging is van belang. Informeer daarover bij je tandarts en vraag om advies en instructie.

Het is aan te raden een zachte, kleine tandenborstel te gebruiken en agressieve mondspoeling te vermijden. Prednison-tabletten kunnen een schimmelinfectie in je mond veroorzaken.

Neem bij klachten in de mond contact op met je behandelend arts of tandarts.

Behandeling van infecties

Bij een bijkomende bacteriële en/of schimmelinfectie krijgt de patiënt hiervoor het gebruikelijke antibioticum en/of antischimmelmiddel voorgeschreven.

Infectieverschijnselen moeten worden behandeld met een antibioticum in een zalf of als tabletten. Door de behandeling met medicijnen die het afweersysteem onderdrukken, is de vatbaarheid voor infecties sterk toegenomen.

Neem contact op met je huisarts bij koorts, ziekte of infecties. Het is verder aan te raden om elk jaar een griepprik te halen.

Wondverzorging bij blaren

Wonden moeten goed verzorgd worden, zodat ze sneller genezen en de kans op infectie en pijn vermindert. Blaren kunnen in principe met rust gelaten worden.

Als er blaren ontstaan, kunt u deze het beste zo lang mogelijk intact laten, tenzij de blaren erg groot zijn. Grote blaren kunnen aan de zijkant worden doorgeprikt om het blaarvocht te laten weglopen.

Verwijder het blaardak niet, want dat vormt een goede bescherming. Als er pus onder een blaar zit, is dat wel een reden om het blaardak te verwijderen.

Alleen op plaatsen waar blaren kapot zullen gaan of je beweging beperken, kunnen ze met een steriele naald aan de onderkant worden doorgeprikt en leeggedrukt.

Wonden of open plekken moeten worden behandeld volgens voorschrift van de arts. Raadpleeg de arts bij rode, pijnlijke wonden.

Wonden kunnen het best worden afgedekt met siliconen schuimverband of vetgazen, die niet aan de wond blijven plakken. Gebruik geen gaasjes die aan de wond gaan vastzitten.

Dat kan een vetgaas zijn, een katoenen gaas gedrenkt in vet, of een siliconenverband. Doe op het nietplakkende vetgaas een gewoon gaaskompres en zet het vast met een windsel.

Het verband of de vetgazen moeten op hun plaats worden gehouden met windsel of een buisverband. Bij voorkeur wordt verband gebruikt in plaats van pleisters om de huid niet te beschadigen.

Plak liever geen pleisters op de huid, want bij het lostrekken kunnen nieuwe blaren ontstaan. Korsten van oude blaren of wonden kunnen worden ingesmeerd met een vetzalf.

Het nemen van een bad met badolie kan de korsten ook losweken. Het is mogelijk normaal te douchen, maar wees voorzichtig met de beschadigde huidgedeelten, vooral bij het afdrogen.

Waarop letten bij infectie?

Wees bedacht op het ontstaan van infecties. Dit kunt u merken aan het ontstaan van roodheid, pijn en etterige afscheiding.

Rode, pijnlijke wonden, pus, toenemende zwelling, koorts of een ziek gevoel kunnen wijzen op een infectie. Infectieverschijnselen kunnen worden behandeld met een antibioticum in een zalf of als tabletten.

Door de behandeling met medicijnen die het afweersysteem onderdrukken, is de vatbaarheid voor infecties sterk toegenomen. Neem contact op met je huisarts bij koorts, ziekte of infecties.

Wat kunt u zelf doen?

• Indien de eerste blaren zich voordoen, altijd zo snel mogelijk een afspraak maken bij uw huidarts.
• Wees voorzichtig met de huid, want door wrijven, stoten, stevig afdrogen en andere beschadigingen kunnen blaren en wonden ontstaan.
• Laat blaren zo lang mogelijk intact, tenzij ze erg groot zijn of beweging beperken.
• Verwijder het blaardak niet zonder medische reden, omdat het bescherming biedt.
• Gebruik niet-plakkende verbandmaterialen, zoals vetgazen of siliconenverband.
• Gebruik liever geen pleisters op kwetsbare huid.
• Let op roodheid, pijn, pus, etterige afscheiding, koorts en een ziek gevoel.
• Neem bij mondklachten contact op met de behandelend arts of tandarts.
• Gebruik een zachte, kleine tandenborstel en vermijd agressieve mondspoelingen.
• Neem bij koorts, ziekte of tekenen van infectie contact op met de huisarts.

Indien de ziekte werd veroorzaakt door een geneesmiddel dient u een geneesmiddelenpaspoort te dragen waarin staat dat dit geneesmiddel nooit meer aan u dient te worden voorgeschreven.

Vooruitzichten bij een blaarziekte

Pemphigus en bulleus pemphigoïd zijn chronische ziekten. Dit betekent dat het beloop langdurig kan zijn, vaak jarenlang, maar de ziekten kunnen uiteindelijk overgaan.

De antistoffen die de ziekte veroorzaken verdwijnen niet zomaar, die blijven door het lichaam aangemaakt worden. Daarom moeten ontstekingsremmende en afweeronderdrukkende middelen vaak maanden tot jarenlang worden gegeven.

Als een geneesmiddel de blaarziekte heeft uitgelokt, kan al snel na het stoppen van dit geneesmiddel genezing optreden. Door verdachte geneesmiddelen te stoppen kan de ziekte snel overgaan.

Een bulleus pemphigoïd dat niet veroorzaakt wordt door een medicijn of onderliggende oorzaak, geneest vanzelf weer, maar dit kan maanden tot jaren duren. Daarom wordt meestal toch voor behandeling gekozen.

Voor bulleus pemphigoïd duurt het gemiddeld ongeveer vijf jaar voordat herstel optreedt. De slijmvliesvariant is meestal moeilijker te behandelen en duurt meestal langer.

In het algemeen moet men er rekening mee houden dat pemphigus jaren, misschien zelfs levenslang, doorgaat. Bij veel patiënten komt de ziekte na een aanvankelijk succesvolle behandeling weer terug.

Bij sommigen blijkt het zelfs moeilijk om van de prednisolon af te komen; deze patiënten dienen soms dit middel in een onderhoudsdosering de rest van hun leven door te gebruiken.

Als de ziekte op kinderleeftijd ontstaat, blijken de vooruitzichten iets gunstiger te zijn. Bij de meeste kinderen ontstaan er na enkele jaren geen nieuwe blaren meer.

tags: #middel #tegen #blaarziekte