Het gezicht in de Griekse oudheid: schoonheid, idealen en gelaatsbeelden

Het gezicht in de Griekse oudheid werd niet alleen als een herkenbaar onderdeel van het menselijk lichaam gezien, maar ook als uitdrukking van schoonheid, karakter, goddelijkheid en bescherming. Griekse kunstenaars zochten naar een evenwicht tussen realistische gelaatstrekken, ideale verhoudingen en een algemene schoonheidsnorm.

Op beelden zien we dat het menselijk lichaam in al zijn pracht tot zijn recht komt waarbij in detail spieren en andere lichaamsvormen worden vertoond. De Grieken hadden geen moeite met naakt, ze hadden juist veel bewondering en fascinatie voor het menselijke lichaam, met name voor het mannelijke lichaam.

Het gezicht als onderdeel van het Griekse schoonheidsideaal

Er was wel een schoonheidsbewustzijn, maar de schoonheid maakt dan onderdeel uit van de verschillende kunsten die haar verbeelden: in hymnen wordt de schoonheid uitgedrukt door de harmonie van het heelal, in de poëzie komt ze tot uitdrukking in de bekoring die de mensen verblijdt, in de beeldhouwkunst in de juiste maat en symmetrie van de delen onderling en in de retorica in het juiste ritme.

De Grieken gebruikten het woord technè voor kunst, maar ook voor een scala aan vaardigheden die hoorden bij de ambachten. Kalos werd ten dele vertaald met mooi, maar ook uitstekende keus, overtreffend, kostbaar, nuttig, eerbaar, bewonderenswaardig, uitmuntend van natuur en karakter, mooi omwille van reinheid van hart en leven, rechtschapen en vertroostend.

To kalon betekende: dat wat behaagt, verwondering wekt. Dankzij de vorm streelde het je zinnen, vooral oog en oor. To kalon ging niet uitsluitend over dat wat onze oren en ogen mooi vinden, maar ook niet waarneembare zaken en eigenschappen van de ziel en het karakter hoorden daarbij.

Volgens de Grieken behoorde de kunst tot de alfawereld. Een wereld van dichters en dromers die werkten met fictie en illusie. De wetenschap behoorde tot de bètawereld; het werk van de rekenaars ging juist uit van objectiviteit en verifieerbare feiten.

Ideale schoonheid en zichtbare kenmerken

De beeldhouwers zochten naar de ideale schoonheid door een optelsom te maken van levende lichamen waarin de schoonheid van de lichaamsvormen en de goedheid van de geest harmonisch vertegenwoordigd waren. De schoonheid kwam het best tot uitdrukking in statische beelden waarin een handeling of beweging was verstild en expressieve eenvoud boven een rijke detaillering stond.

Volgens Socrates hadden beelden die echt lijken een grote visuele aantrekkingskracht. Xenophon gaat de natuur idealiseren vanuit een optelsom van de meest mooie beelden en wordt de grondlegger van de Canon (= Grieks voor wet).

Polyclitus zegt dat de canon verborgen ligt in de kosmos. Hij verklaarde dat volmaaktheid voortkomt uit de berekening van vele getallen. Hetgeen suggereert naar een goddelijke verhouding. Protachoras ziet de mens als de maat van alle dingen.

De oude Grieken zagen schoonheid dus niet uitsluitend als een kwestie van een aantrekkelijk gezicht. Ook maat, verhouding, orde, harmonie, karakter en bruikbaarheid konden tot schoonheid behoren.

Gezicht, symmetrie en verhoudingen

De eerste pythagoreeërs waren zich bewust van tegenstellingen: even en oneven, vierkant en rechthoekig, begrensd en grenzeloos, liefde en haat, enz. Eén van de twee stond voor volmaaktheid en de ander voor dwaling, kwaad en disharmonie.

Heraclitus (±540-480 v. Chr.) veranderde deze opvatting. Hij meende dat er geen harmonie zou ontstaan door één van de delen weg te laten, maar juist door voor evenwicht te zorgen tussen die contrasten.

De pythagoreeërs uit de vijfde en vierde eeuw voegden daar nog aan toe dat tegengestelde entiteiten elkaar neutraliseerden en dat twee tegenstellingen slechts harmonieus konden zijn, omdat ze tegenover elkaar stonden en als ze zichtbaar werden gemaakt er symmetrie ontstond.

Het pleitte voor de noodzaak van symmetrie, hetgeen samen met de verhouding tussen de delen in de schoonheidscanons werd opgenomen. De canons werden steeds aangepast.

Waar in de zesde eeuw werd gesproken van de verhouding tussen de delen, moesten in de vierde eeuw alle lichaamsdelen zich verhouden volgens de gulden snede. Nog later (eerste eeuw voor Chr.) werden de verhoudingen uitgedrukt in enkelvoudige breuken: gezicht is 1/10, hoofd 1/8 deel, enz.

De verhoudingen waren afhankelijk van bewegingen, verandering van perspectief en plaats van de toeschouwer. De Romeinse architectuur-theoreticus Vitruvius onderstreepte dat schoonheid is gebaseerd op de getallenleer.

De ontwikkeling van Griekse beelden

De beeldhouwwerken uit de Archaïsche periode hebben en stijve houding: hoofd recht vooruit en symmetrisch, armen strak langs het lichaam, één voet vooruit en de beelden vertonen de Archaïsche glimlach.

Zij werden van steen en later van marmer gemaakt. Het beeld lijkt nog een beetje op het blok steen waar het uit ontstaan is. Ook werden mannen meestal naakt afgebeeld (dit heet kouroi) en vrouwen altijd met kleding.

Rond 490 voor Christus kregen de beelden meer ‘beweging’. Ze kregen een geknikte houding, omdat het lichaamsgewicht op één voet werd geplaatst: contrapost.

Rond 400 voor Christus werden de beelden eleganter en kwam er meer aandacht voor schaduwen. Dit is te zien aan de plooien in de kleding van vrouwen. De kleding zit verder zo glad om het lichaam dat het de vormen van het lichaam niet verhult.

In de Hellenistische tijd werden de beelden nog realistischer, op het gezicht was emotie af te lezen en de beelden werden beweeglijker. Vrouwen werden nu ook naakt afgebeeld.

Het gezicht en de houding van het lichaam

De beelden van de Griekse vrouwen zien er statig uit waarbij een been het gewicht draagt terwijl het andere been ontspannen lijkt te zijn. De scheve houding die hierdoor in het bekken ontstaat wordt immers gecompenseerd door de schouders waardoor de ene schouder hoger staat dan de andere schouder.

De bekende s-vorm was toen blijkbaar ook al in trek! In kunsttermen wordt deze pose ook wel contrapposto genoemd. De Griekse beelden zijn geen stilstaande of statische beelden.

De figuren lijken juist in beweging te zijn of iets te doen. Ieder beeld heeft daardoor iets van een evenwicht tussen inspanning en ontspanning. De beelden zijn zo gemaakt dat je ze van alle kanten kunt bekijken.

En toch lijken ze op elkaar. Ze stralen namelijk allemaal hetzelfde schoonheidsideaal uit. De houding van het lichaam beïnvloedde daardoor ook de indruk die het gezicht en de hele figuur maakten.

Gezichten van goden, gewone mensen en helden

De Griekse beeldhouwkunst heeft veel aandacht voor het menselijk lichaam. Er zijn beelden van goden, maar ook van ‘gewone’ mensen.

Deze werden gemaakt na een bijzondere daad van moed of een belangrijke sportprestatie. Dit waren meestal mannen en ze werden ook meestal naakt afgebeeld. Vrijstaande beelden stonden vaak rond tempels.

Naast de standbeelden van mensen was er ook beeldhouwkunst te zien op de gevels van tempels, de fries. Daar was een goed evenwicht tussen het belang van de architectuur en het afbeelden van gebeurtenissen.

Men heeft geprobeerd de beelden zo plastisch mogelijk te maken door allerlei draaiingen van het lichaam. In de Griekse beeldhouwkunst waren de twee belangrijkste materialen steen en brons.

Materialen en details van het gezicht

De meest gebruikte steensoorten waren lokale grijswitte kalksteen en wit marmer. De stenen beelden werden in de groeve voorbewerkt, en later werden ledematen enzovoort met behulp van pen-en-gatverbindingen aangezet.

Onderdelen werden vaak uit andere materialen toegevoegd. Dit waren bijvoorbeeld ogen van gekleurd steen en metalen diademen.

De toevoeging van afzonderlijke onderdelen was belangrijk voor het gezicht. Ogen, haar, hoofddeksels en sieraden konden het uiterlijk van een beeld veranderen en het karakter of de status van de afgebeelde persoon verduidelijken.

Haar, sieraden en omlijsting van het gezicht

Naast kleding droegen vrouwen vaak ook sieraden, make-up en prachtige kapsels in de vorm van opgestoken haar. In de beginperiode hadden de vrouwen lang haar dat gewoon los over de schouders hing maar in de loop der tijd werd het haar steeds meer opgestoken en vastgezet met linten.

Soms bestond het kapsel slechts uit een eenvoudig knotje maar er werden ook complexe kapsels gedragen. Vrouwen droegen hun haar lang, slaven kort. De haren werden ook gegolfd en gekruld.

De vrouwen hadden armbanden en ringen, maar ook kettingen en oorbellen. Op hun kleding werden gouden ornamenten genaaid die schitterden als ze bewogen.

De vorm van het haar en de aanwezigheid van sieraden waren dus belangrijke onderdelen van de voorstelling. Een eenvoudig kapsel kon bijvoorbeeld wijzen op een andere sociale positie dan een uitgebreid en rijk versierd kapsel.

Kleding en de zichtbaarheid van het gezicht en lichaam

In het oude Griekenland droeg men een chiton. Een chiton was een kledingstuk dat gedragen werd door zowel mannen als vrouwen maar ook door kinderen in een aaneengesloten periode van enkele eeuwen voor Christus.

Een chiton is een eenvoudig rechthoekig stuk linnen, zijde of wol dat door de drager zo werd gedrapeerd dat het op een soort lang mouwloos shirt leek. De chiton werd op zijn plaats gehouden door de doek op de schouders vast te spelden (met broches die fibulae werden genoemd).

Rond het middel werd een riem gedragen zodat het teveel aan textiel gebloesd kon worden en het niet over de grond zou slepen. De overbloezing had een naam, dit deel werd kolpos genoemd.

Hoewel de beelden aangekleed zijn, zijn de lichaamsvormen heel goed te zien. De kleding werkt hier aan mee. Het is zowat doorzichtig te noemen.

Over de chiton kon overigens wel wat worden gedragen en dat gebeurde dan ook vaak. Denk daarbij aan een soort mantel (cape) of een andere doek die eroverheen werd gedrapeerd.

Naaktheid en verschillen tussen mannen en vrouwen

Onder de chiton werd meestal niets gedragen. Wat dat betreft zou je de chiton dus als ondergoed kunnen beschouwen. Dat zie je aan veel standbeelden terug.

Maar vrouwen droegen toch wel eens een strofion, een soort beha die bestond uit een brede band van wol of linnen die over de borsten was gewikkeld en op de rug werd vastgebonden.

De strofion werd gedragen wanneer de vrouw last van haar borsten had, niet omdat ze de borsten zou proberen te ‘verstoppen’. Naakt was in het oude Griekenland namelijk helemaal niet vreemd of iets waar je je voor zou moeten schamen.

Het menselijke lichaam werd als kunstwerk beschouwd en mocht en moest daarom vertoond worden. Het mannelijk lichaam werd misschien als goddelijk beschouwd, voor het vrouwelijk lichaam gold dit minder.

Daarom konden die zich beter niet echt naakt laten zien. Dat gebeurde wel in de gemeenschappelijke baden, maar niet zo snel op straat.

Gezicht en sociale positie

Soms zie je beelden waarbij de rechterborst naakt is. Dat moeten meestal slaven voorstellen. Ook slaven droegen namelijk een soort chiton, maar deze variant werd Exomis genoemd.

Een Exomis werd niet op beide schouders vastgezet, maar alleen op de linkerschouder. Hierdoor bleef een deel van de rechter borstkas onbedekt en kon je je gemakkelijker bewegen.

Vrouwen droegen hun haar lang, slaven kort. Daardoor konden niet alleen kleding en houding, maar ook het kapsel aanwijzingen geven over de maatschappelijke positie van de afgebeelde persoon.

Medusa: het gezicht als bescherming

Hoewel Medusa in de klassieke oudheid een gevreesd monster was, durfden de oude Grieken wel Medusa-amuletten en zelfs -maskers te dragen. Een bijzondere vondst getuigt hiervan.

Slangenhaar en een blik die mannen in steen kon veranderen. Medusa heeft mensen sinds het oude Griekenland niet alleen angst aangejaagd, maar ook gefascineerd.

Bij de oude Griekse kolonie Finziade, nu gelegen in de provincie Agrigento in het zuidwesten van Sicilië, hebben archeologen een mal voor een heel bijzonder masker ontdekt. De gipsen mal dateert uit de 1e eeuw v.Chr. en stelt een vrouwengezicht voor.

Het gezicht wordt omkranst door krullen, waardoor de onderzoekers denken dat de maskers die met deze mal zijn gemaakt de legendarische Medusa voorstelden.

Zij was de beroemdste van de drie vrouwelijke monsters in de Griekse mythologie, de Gorgonen, en met haar angstaanjagende blik symboliseerde ze zowel gevaar als bescherming.

Haar gezicht met slangenhaar is gevonden op een groot aantal amuletten die de drager waarschijnlijk moesten beschermen. Volgens onderzoekers was het idee dat het gezicht van Medusa zo afstotend was dat het boze geesten op afstand kon houden.

Griekse maskers buiten het theater

De mal voor het Medusa-masker is lang niet de enige in zijn soort die archeologen hebben gevonden in en rond de ruïnes van een huis in Finziade. Ze denken daarom dat dit de werkplaats van een maskermaker was.

Maskers speelden in allerlei aspecten van het oude Griekse leven een rol, en niet alleen in hun tragische toneelstukken. Net als amuletten werden ze bij sommige gelegenheden gedragen om bovennatuurlijke bescherming te verzekeren en waren ze belangrijk bij verschillende religieuze rituelen, waaronder begrafenissen.

De vondsten duiden erop dat sommige rituelen doorgingen nadat Finziade onder Romeinse heerschappij kwam. Het gezicht kon daardoor tegelijk een mythologisch figuur, een beschermend teken en een onderdeel van een religieuze handeling voorstellen.

Avgi: een gereconstrueerd gezicht uit Griekenland

Ze heet Avgi en de laatste keer dat iemand haar gezicht zag, was negenduizend jaar geleden. Ze leefde rond zevenduizend jaar v.Chr. in het late Mesolithicum in Griekenland.

Avgi betekent ‘Dageraad’ en werd door de archeologen als naam gekozen omdat ze leefde in een tijdperk dat wordt beschouwd als de ‘dageraad van de beschaving’.

Over haar leven en dood is weinig bekend, maar nu kunnen de archeologen haar prominente jukbeenderen, zware wenkbrauwen en kin met een kuiltje voor het eerst zien.

Maak kennis met Avgi: een 18-jarig meisje uit de regio Thessalië in Centraal-Griekenland. De laatste keer dat iemand haar gezicht zag was bijna 9000 jaar geleden.

Over haar leven aan het einde van de Mesolithische periode rond 7000 voor Christus - toen Thessalië veranderde van een gemeenschap van jager-verzamelaars in een samenleving die begon met het verbouwen van haar eigen voedsel - is weinig bekend.

Hoe Avgi’s gezicht werd gereconstrueerd

Dankzij een internationaal reconstructieteam onder leiding van professor Manolis Papagrigorakis weten we nu wel hoe Avgi er uit moet hebben gezien. Tijdens een presentatie in het Acropolis Museum werd het gezicht van het meisje onthuld.

In 1993 vonden archeologen de overblijfselen van het meisje in de grot van Theopetra, drie kilometer ten zuiden van Kalambaka. Haar schedel en tanden waren uitzonderlijk goed geconserveerd.

De nauwkeurige reconstructie van Avgi’s gezicht was een flinke klus. Een endocrinoloog, orthopedist, neuroloog, patholoog en radioloog van de Universiteit van Athene werkten daarvoor samen met Oscar Nilsson, een Zweedse archeoloog en beeldhouwer die gespecialiseerd is in gezichtsreconstructies.

Aan de hand van een CT-scan werd met een 3D-printer een exacte replica van de schedel gemaakt. Op die kopie werden pinnen gelijmd die de dikte van het vlees op bepaalde anatomische punten van het gelaat weergeven.

Vervolgens bouwde Nilsson het gezicht op; spier voor spier. Sommige gelaatstrekken werden gebaseerd op schedelmetingen, andere - zoals de kleur van de huid en de ogen - zijn afgeleid van algemene regionale gezichtskenmerken.

Wat bekend is over Avgi

Avgi had prominente jukbeenderen, zware wenkbrauwen, een hoog voorhoofd en een opvallend kuiltje in haar kin. Ze was 1,57 meter groot en haar leeftijd wordt geschat tussen de 18 en 25 jaar.

Mogelijk leed ze aan bloedarmoede en had ze een vitaminegebrek, maar volgens Papagrigorakis kan dat nog niet met zekerheid worden gezegd. Over de omstandigheden van haar dood is niet veel bekend.

Het team stond onder leiding van de orthodontist Manolis Papagrigorakis, die op een persconferentie in het museum verklaarde dat de botten van Avgi wezen op een meisje van vijftien, maar dat haar tanden eerder die van een vrouw van rond de achttien waren, “plus of min een jaar”.

De verschillende leeftijdsschattingen laten zien dat een gereconstrueerd gezicht geen volledig zekere portretweergave is. Sommige onderdelen kunnen rechtstreeks uit de schedel worden afgeleid, terwijl andere kenmerken waarschijnlijker zijn dan bewezen.

Avgi, Myrtis en veranderende gelaatstrekken

Het is niet de eerste keer dat Papagrigorakis, Nilsson en de Universiteit van Athene een oud gezicht weer tot leven hebben gewekt. In 2010 reconstrueerden ze het gezicht van Myrtis, een 11-jarig meisje dat rond 430 voor Christus in Athene leefde.

Haar overblijfselen werden in 1994 gevonden in een massagraf tijdens opgravingen bij de Kerameikos-begraafplaats in de Griekse hoofdstad. Myrtis overleed aan buiktyfus tijdens een epidemie die tussen 430 en 426 voor Christus een derde van de bevolking van Athene uitroeide.

In de bijna zevenduizend jaar die tussen Avgi en Myrtis liggen, lijken gelaatstrekken wat zachter te zijn geworden. Avgi heeft een unieke en niet bijzonder vrouwelijke schedel en dito gelaatstrekken.

Myrtis is nog een kind en zij verschilt in gelaatstrekken niet van wat we tegenwoordig om ons heen zien. Volgens Nilsson zijn sommige gelaatstrekken in de loop der tijd verdwenen of ‘gladgestreken’ en is de mens er in het algemeen minder mannelijk uit gaan zien.

Momenteel werkt het team aan de reconstructie van de schedel van een meisje uit Feres, in de prefectuur Magnesia. Haar stoffelijk overschot werd gevonden in een marmeren tombe.

De grot van Theopetra

De grot van Theopetra is een bijzondere archeologische vindplaats die al heel wat geheimen heeft prijsgegeven, zoals het oudste bouwwerk dat door mensenhanden is gemaakt.

Er zijn bewijzen dat de rechthoekige kamer van 500 vierkante meter aan de voet van een kalkstenen heuvel al 130.000 jaar geleden werd bewoond.

De grot verbindt het gereconstrueerde gezicht van Avgi met een veel langere geschiedenis van menselijke bewoning in Griekenland. De schedel maakt het mogelijk om een individu uit het verre verleden opnieuw zichtbaar te maken, terwijl de archeologische omgeving informatie geeft over de wereld waarin zij leefde.

Gezichtsreconstructie en onzekerheid

In de loop van duizenden jaren zijn menselijke gelaatstrekken “gladgestreken” en zijn we er steeds minder mannelijk uit gaan zien, zegt reconstructie-expert Oscar Nilsson.

Haar gezicht opnieuw tot leven wekken was een multidisciplinair proces, waarbij een endocrinoloog, een orthopeed, een neuroloog, een patholoog en een radioloog waren betrokken - experts die nodig waren om de gelaatstrekken van Avgi zo zorgvuldig mogelijk te reconstrueren.

Terwijl sommige gelaatstrekken zijn gebaseerd op de maten van de schedel, worden andere trekken, zoals de kleur van de huid en de ogen, afgeleid uit gezichtskenmerken van de bevolking in deze regio.

Een reconstructie laat daarom zien hoe een gezicht er waarschijnlijk uitzag, maar niet noodzakelijk hoe het er met absolute zekerheid uitzag. Vooral huidkleur, oogkleur, haar en sommige zachte weefsels moeten gedeeltelijk worden afgeleid.

Het gezicht in de Griekse filosofie

Tijdens de Gouden Eeuw van Pericles dachten niet alleen de kunstenaars over schoonheid. De filosofen werkten het verder uit.

Socrates (470-399 v.Chr.) wilde de artistieke praktijk door middel van begrippen theoretisch verklaren. Hij onderkende drie esthetische categorieën: de ideale schoonheid, de optelsom vanuit de natuur, de spirituele schoonheid, de blik die de ziel aanschouwelijk maakt, en de nuttige of functionele schoonheid.

Hij had een voorkeur voor de ambachtsman, daar die dichterbij de zintuiglijke werkelijkheid blijft. Beelden die echt leken, hadden immers volgens hem een grote aantrekkingskracht.

Plato (427-347 v. Chr.) erkende twee vormen van schoonheid. Je had de schoonheid als harmonie en proportie van de delen en de schoonheid als volle glans; de glans van de rechtvaardigheid, van de matigheid, sober leven, en van alles wat waarde heeft voor de zielen.

Voor Plato bestond de ideale vorm alleen als idee in de ideeënwereld. De realiteit van het alledaagse vond hij slechts een onvolmaakte afspiegeling van dat idee.

Plato zag het lichaam als een donkere grot, waarin de ziel gevangen zat. Kijken met het intellect, dat wat de filosofen konden, had de voorkeur boven kijken met de zintuigen.

Aristoteles (384-322) dacht daar anders over. Nabootsing is niet alleen weergeven hoe je iets ziet. De kunstenaar mag de dingen weergeven zoals zijn geestesoog ze ziet.

Er is voor Aristoteles ruimte voor eigen persoonlijke inbreng en niet het slaafs imiteren. Het mathematisch model vond hij te abstract en komt niet overeen met de waarneming van het alledaagse.

Het wezen van de dingen, zit in de dingen zelf en niet in een onstoffelijke ideeën wereld. Als je door een mathematische bril kijkt, ontgaat je vele kenmerkende details van de dingen.

Het Griekse gezicht tussen realisme en ideaal

De Griekse kunstenaars moesten een evenwicht zoeken tussen de realistische schoonheid en het vasthouden aan een specifieke canon. Het moest wel met een groot naturalisme worden weergegeven.

Vanaf het Athene van Pericles, de klassieke periode, als de Perzen zijn overwonnen en verdreven, maakten de kunsten een grote ontwikkeling door; met name de beeldhouwkunst en schilderkunst.

In de beeldhouwkunst hield men een empirische zoektocht naar de verbeelding van de levende schoonheid van het lichaam. De Griekse beeldhouwer observeerde het lichaam, maar combineerde die waarneming met idealisering.

Daarom zijn Griekse gezichten vaak herkenbaar als menselijke gezichten, maar niet altijd als portretten van specifieke personen. Het gezicht maakt deel uit van een groter ideaal waarin lichaam, houding, haar, kleding en karakter samenkomen.

Het verschil met Romeinse portretten

In de Romeinse beeldhouwkunst werden veel replica’s van Griekse beelden gemaakt. Maar er zijn ook duizenden portretten en beelden van Romeinse keizers en burgers gemaakt.

Deze portretten munten uit in persoonlijke gelijkenis en herkenbaarheid. Het was geen uitzondering als onbelangrijke personen werden afgebeeld.

Bij de uitbeelding van bijvoorbeeld keizers bleven de Romeinse beeldhouwers nuchter, ondanks dat deze door het volk als goden vereerd werden bleef de beeldhouwer dicht bij de werkelijkheid en beeldde de keizer zeer menselijk uit.

Een groot verschil tussen de Griekse en de Romeinse beeldhouwkunst is dat bij de Grieken een ideale schoonheid werd afgebeeld. Bij de Romeinse beeldhouwkunst ging het vooral om de persoon en z’n karakter.

De Romeinse beelden waren waarheidsgetrouwer, zelfs alle lelijke details werden duidelijk afgebeeld. Daardoor kreeg het individuele gezicht in Romeinse portretten vaak een andere functie dan het geïdealiseerde gezicht in de Griekse beeldhouwkunst.

Van Griekse beelden naar moderne gezichten

Archeologen hebben veel beelden gevonden die ooit zijn gemaakt door de Oude Grieken. Deze beelden vertellen ons over de kleding, sieraden en haardrachten in de Griekse Oudheid.

De beelden zijn zo gemaakt dat je ze van alle kanten kunt bekijken. Hun houding, kleding en gezicht vormen samen een zorgvuldig opgebouwde voorstelling van schoonheid en menselijkheid.

Er bestaan diverse methoden om met behulp van Photoshop van een foto een stenen beeld te maken. Maar welke methode je ook gebruikt, wanneer je geen goed vooronderzoek doet naar het origineel, zal wat je dan ook maakt als namaak overkomen omdat alleen wanneer de details kloppen, het geheel realistisch wordt.

De methode die daarvoor werd gebruikt komt neer op de volgende onderdelen:

• Maak glad wat glad moet zijn.
• Vervang gedetailleerde elementen zoals ogen en haren.
• Zorg dat licht, contrast en kleur overeenkomen.
• Voeg een textuur van steen of marmer toe.

Juist omdat het eindresultaat er heel realistisch uit komt te zien, kun je hier hele leuke dingen mee doen. Van jezelf of een ander een standbeeld plaatsen op een fontein in een park? Geen probleem!

Onderdeel worden van het Vaticaan of een Griekse tempel? No problem! Een Griekse godin met een SmartPhone van marmer tegen het oor? Alles kan!

tags: #grieken #oudheid #gezicht